IEDEREEN GELIJK

realists+memeBeter gezwegen dan de mond verbrand? Gesproken alsof je een mes in je zak had? Wie zegt wat en wat zegt wie: er wordt sowieso gelurkt aan elkanders woorden, hetgeen al gauw behoorlijk wat gezever oplevert. En zever besmeurt richting slijm, dat is geweten. List tegen list is de moeilijkste strijd der mensen? Een mens leert net zolang tot zijn vingers even lang zijn? Woorden lijken inderdaad gemaakt om gedachten te verbergen.

tumblr_niflkzUo771t1prrio1_500

Welaan dan maar: iedereen gelijk, iedereen ongelijk. Met elk gevoel, met elke gedachte, ieder op zijn éigen tijd. Allemaal even veel recht op de minstens 24 duizend woorden die er in de dikke Van Daele staan. Echter niet verwachten dat ze telkens op een gouden schaaltje worden aangeboden, laat staan dat ze vleugels krijgen aangemeten onder de wetten van Meden & Perzen: spreek & uw mond gaat open, bemachtig een telefoonnummer & verwerf een interview, kom uit de spiedbosjes & bel aan, keuvel een ronkende titel tevoorschijn & schrijf. Tussen schroom en smaad staan verzetten in de weg met eendere bezwaren, die vervolgens de strot dreigen uit te komen als een vloed spuugzat flauw water, in een poging de boel alsnog verteerd te krijgen.

tumblr_p91gimrHFz1qe6mn3o1_r1_500

Hoogtijd voor weer eens een doodgewoon kruiswoordraadsel? Voor woorden die op speelse wijze naar elkanders betekenis leiden, woorden die zich zonder enige pretentie met elkaar laten kruisen, zoals op z’n best ook een vader & een moeder dat doen?

Zo hadden wij een vader uit de duizend, werkelijk een vader zoals je hem zelf zou verzinnen, als je hem niet zou hebben gehad: grote luisterende oren, de mond vol wijze woorden, zijn zwaar geaderde handen één & al bescherming. Vader, onze Lion King. Echter, als iemand van zijn acht kinderen zich pijn deed, vloekte hij de getroffen pijnjanker meteen naar de hel. Op slag geen mededogen meer, laat staan compassie, moeder moest vader dan steevast tot de orde roepen, maar het was sterker dan hemzelf.

5297

Wat een onmenselijke vader? Duizend maal integendeel, doch juist dààrom zo kwaad omdat je niet beter uit je doppen had gekeken en daardoor nu pijn moest lijden. Pijn die hij eigenlijk niet kon verdragen, want pijn die had voorkomen moeten worden. Aan de buitenkant ging hij op zulke momenten onredelijk tekeer als een duivel in een wijwatervat, maar van binnen kromp hij ervan ineen.

Eén of ander syndroom? Het bestaat, zonder meer. En al was het niet aangenaam, vaders averechts medevoelen werd begrepen, door ieder van ons. Zoals wij moeder dan weer dankbaar waren voor haar verweer daartegen. Echter: nooit hebben zij elkander ‘onmenselijk’ genoemd. Geen van beiden wenste aanspraak te maken op het superieure gevoel van het grote gelijk.

Zij begrepen & accepteerden elkanders uiteenlopendheid,  zoals ook de zon & de maan dat doen.

Advertenties

TEMPUS FUGIT

clock-face-1

De zon plast weer in ven & vijver,
opnieuw is ’t licht mij te vlug af.
Godweet waarvoor ik mij beijver,
ik graaf mijn moeder uit haar graf,

om weer te zien hoe zij zou kijken,
bevrijd van tijd & ademnood,
naar wat ik zelf ook, mocht dat blijken,
nog zien wil na mijn eigen dood,

en zijn, zelfs dat valt niet te claimen,
uiterst ten dele slechts degeen
die datumloos dient waar te nemen,
wat heet: te mooi voor mij alleen.

PINKSTERGROET

stained_glass_dove_copy

Het zijn goede geesten die terugkeren? Ze maken er sowieso altijd een feest van met hun vurige tongentaal: “Uw ouden zullen dromen dromen, uw jongelingen zullen gezichten zien!” In nieuwe tongen zullen wij spreken, zelfs met die der orgelpijpen & met de strookjes leer tussen de kleppen van onze schoenen?
En of het nu met een scherpe, een gladde, een kwade of een fluwelen tong is: laat de engeltjes er thans maar op pissen, want tussen Hemelvaart & Pinksteren is er een nieuwe vervanger gekozen in plaats van Judas Iskariot en dat mag terecht worden gevierd met losgelaten duiven & hemelse klaroenen.

Maar gesuikerde tongen versus gepeperde harten: moge ons geestesoog er een goede kijk op houden. Niet bang zijn dat de tong slijt, anderzijds een zot is, die zijn ganse geest uitlaat. Het hart op de tong hebben, doch weten: wie gerust wil leven moet zijn tong een toomke geven. Verscheidenheid van tongen dient te worden geduld tot in uiterste doenbaarheid, behalve diegenen -o mijn god- die kwispelen in de mond als  lammerstaartjes.

Hoe dan ook, moge de uitstorting van de goede geest andermaal onze taal zuiveren & ons eens te meer verkwikken met glinsterende bevlogenheid.

5fd8248f18fe41ff-dove-animated-gif-the-best-dove-in-2017

BONDGENOOT

b275e7cb5527ff76bb47637ad90effc6_950x600_fit.jpeg

Bondgenoot Seringenboom,
ook ik mag mij ‘beroemen’
op ’t lastig kriepend kruinsyndroom,
op bruin geworden bloemen,

op eender fel verweerde bast,
na wikken & na wegen
van bloesems als een loden last,
onder te zware regen.

Gij leert mij de verstilde staat
van uitbloei te verdragen,
in ’t licht onder de korenmaat,
voorbij mijn hoogtijdagen.

HIJ

bedankingskaart-vader - versie 2

Hij, de vader, ons ten hoeder
toegewezen, toegewijd.
Zonder hem geen melk, geen moeder,
zonder hem geen uur, geen tijd.

Hij de poort, wij de scharnieren,
hij de sleutel in ons slot.
Hij die scoort, wij die hem vieren
als een koning, als een god.

Smolt de gloeidraad van ’t getover,
kroop het bloed waar ’t niet kon gaan,
wij vloeien geruisloos over
in elkanders voortbestaan.

°°°

Op vaders geboortedag, 13 april 1919, was de gemiddelde temperatuur 7,7°C,
lag er dat jaar op 29 april nog sneeuw in Antwerpen, en steeg het kwik in juli tot maximum 17,4°C!

MAAR HIJ HEEFT SINDSDIEN
98 JAAR LANG WARMTE OP DE WERELD GEBRACHT.

IN BONIS

_nee003199501ill112 (1)

VIC NEES
2013-2018

Herrezen, een feniks, zo ken ik hem wel,
speelt hij ’t spel der onsterfelijke genen.
Ontvroren de grond & gesmolten de sneeuw,
zelfs de schreeuw van de gier is verdwenen.

Reeds vijf jaar ontbreekt in mijn oren zijn stem,
toch hoor ik ad rem hem nog spreken.
In bonis, synchronisch, totaal non verbaal,
geen nood meer aan taal noch aan teken.

Hoe sprakeloos plots ook ternauwernood,
zelfs de dood wist zijn mond niet te snoeren.
Hoe fel licht hij op, met de hand op het hart,
uit het zwart van vervaagde contouren.

 

 

 

CLAUSTROPHOBIA

c3faa96a9012f68f20c901126d2c993a

De ballade van Heerhugowaard,
wil zijn stip vergroten op de kaart?

“Hier zwom de Batavier,
hier dronk hij gerstebier,
en danste rond de eik
voor al zijn goden!”

Die dwangbuis ‘bewonder-hem-en-lees’
bezorgt mij kist- en engtevrees.

 

 

 

 

WEG, FOETSIE, RIBBEDEBIE.

img-thing

Niets zo schrijnend als de ontmanteling van het ouderlijk huis. Weg, al de
vertrouwde dingen die al jarenlang geen centimeter meer mochten worden
verplaatst. Weg, vergane glorie. De lege kamers schamen zich -ontdaan nu
van hun verhullende omkadering- voor hun littekens & hun zere plekken.
Ons weerloos geworden huis dat zichzelf niet meer kan wassen, en dus
gedwongen wordt om zich in al zijn ouwelijkheid bloot te moeten geven,
wie zou niet wenen om zoveel vergankelijkheid.

349566808-art-deco-slaapkamer

Weg, de geheimzinnige wortelhouten kleerkast waarin sinterklaas destijds
soms zijn speelgoed had achtergelaten om het later terug op te halen, als
hij weer was uitgerust. Althans, zo wist vader te vertellen, nadat ik daarin
als zesjarige die prachtige pop had ontdekt uit het sinterklaasboekje van
de Ford bonnetjes. Daar hoefde ik bijgevolg dus niet beschaamd terug voor
uit die kast te komen, want vader vond mij toen blijkbaar nog ver weg
van elke zekerheid.

Vierenzestig jaar later is die kast dus helemaal uiteen gehaald, alsook
het ouderlijk bed, waarin wij alle acht verwekt en geboren zijn.
De onverbiddelijke ‘tourneviezen’ deden hun werk, maar we stonden
er wel bij te stenen & te zuchten, alsof ons hele bestaan plots op losse
schroeven kwam te staan. Het leek zo godgeklaagd, en dat was het ook.

1c97169ed8c83b95b7061038b05051f07f2e5adb (1)

Niks aan te doen? Weg ook, de doorleefde nachtkastjes met in de lekkere
duffe schuifjes langs weerskanten, de fascinerende ouderlijke rommeltjes.
Rechts was vaders kant: appelsienschillen zo hard geworden als schelpen,
stukken zilveren paternoster, vijzen, stylo’s en broeksknopen, brieven van
Louis Fransen en afgescheurde postzegels uit Japan, verkreukte sigaretten
van Laurens, en Rennies natuurlijk, vaders onmisbare Rennies.

Moeder sliep links. Haar schuifje zag er meteen heel wat frivoler uit.
Als je ’t opentrok bobbelden daar meteen roze en blauwe haarnetjes uit
met satijnen linten. Daaronder zat heel haar dagelijkse leven verborgen:
pijnlijk grote zetpillen, afgebroken jartellen, bijsluiters & tubes vettige zalf
zonder dopjes, vlimmetjes, veiligheidsspelden & gordijnhaakjes, alsook
dunne boekjes van Dr. Anna Terruwe, die ze mij later te lezen gaf.
Geef mij je hand? De rijping van het verlangen? Ik weet het niet meer.

Allemaal weg nu, foetsie, ribbedebie. Shame, where is thy blush. Zelfs de
Kringloop wou er niks meer van weten. Ik heb alleen nog de lege schuifjes
weten te redden, god mag weten waarom. Maar wat schreef Joseph Brodsky
ook alweer in dat prachtige vaderlijk gedicht ‘Voor mijn dochter‘?

2009_11_krakow-027

Geef me een tweede leven, en ik zal zingen
in Café Rafaella. Of er gewoon gaan zitten.
Of er als meubilair figureren, mocht dat leven
wat minder dan het eerste aan mij uit willen geven.

Bedenk dat ik in de buurt zal zijn. Of beter,
dat elk levenloos voorwerp je vader kan zijn, zeker
als de voorwerpen groter zijn dan jij, of ouder.
Ze zullen kritisch zijn, dus blijf ze in de gaten houden.

Of je ze tegenkomt of niet, koester die dingen.
Trouwens, jij bewaart aan mij misschien herinneringen,
een silhouet, contouren, terwijl ik zelfs die zal verspelen.
Vandaar dit ietwat houterige vers in de taal die we delen.

 

 

 

 

 

 

CONDITIO SINE QUA NON?

6a00e551f9630d8833014e86e22bf9970d-800wi

Jij wel, jij ook, jij niet,
brengt de aarde in diskrediet.

Conditio sine qua non?
Wat een akelig vuurpeloton.

Zo schrijnend, Blauwe Planeet,
dat verschil tussen lief & leed.

 

WRINGERS, DIE EIGENWIJSVINGERS

Italy-Rome-Colossus-Constantine-Marble-Hand

Die eigenwijsvingers eigenen zich nogal wat toe
tegenwoordig. Velen onder hen zijn zich blijkbaar gaan
inbeelden, dat hun naam aan gods wijsheid is ontsproten,
als je hen heden ten dage bezig hoort & ziet. Ze houden
zich onvermoeibaar ter lering opgestoken, als wanen zij
zich regelrechte takken uit de Boom van Goed & Kwaad.

Vroeger wist men wel beter: toen waren zij welhaast
verboden vingers. Bij de minste aanstalten om hen op
kinderlijke wijze in actie te brengen, werden zij door
moeders hand overkapt als waren zij roofvogels die tot
rust moest worden gebracht door hen te blinddoeken.
Naar iets of iemand wijzen hoorde (blijkbaar) niet.

fear-2012536_960_720

Echter, vele wijsvingers van tegenwoordig laten zich door
niets of niemand nog temmen. Ze zijn zich superieur
gaan wanen, sinds zij er achter kwamen dat, indien zij
zouden worden geamputeerd, de andere vingers voor
lange tijd gedesoriënteerd blijken te functioneren. Dat is
hen behoorlijk naar hun toppen gestegen, zoveel is duidelijk.

rafal-olbinski-20 (1)

Vroeger werden wijsvingers ‘Likkepotten’ genoemd, doch
dat vinden zij inmiddels een uitermate stigmatiserende
benaming, al weten pindakaas- & nutellapotten wel beter:
geen wijsvinger ter wereld die er niet toe overgaat om hen telkens
opnieuw een vette vinger te draaien, soms wel vijf keer achtereen.

Van hun vier medevingers denken zij slechts: ach. De duimen
leggen betekent toch maar mooi: het onderspit delven,
nietwaar? Of desnoods valt er iets uit de zuigen, wat neer-
komt op nonsens uitkramen. En dan die onnozele like-
duimpjes, die zijn al helemaal niet au sérieux te nemen.

30009d74-02ca-11e5-973b-d634387f7d09

Vervolgens heb je Langeman, die beruchte fuck-you-finger:
nou moe, is dàt even een afgezaagde verschijning, zeg.
De gloeistok van de minus habentes, kortom, zeg maar
de belachelijkaard der High-Five’s, ja toch?

Met daarnaast dan een vinger die het rancuneus hoog
in zijn kneukels heeft, omdat hij zogezegd de ringdrager
is, en zich daarom als een plechtigaard pleegt te gedragen.
Echter, geen ring zonder gewring, alsof hij dat nog niet
weet. Trouwens, hedendaagse wijsvingers dragen ook ringen.

06zWRtd

En ja, dan heb je tenslotte nog Pinky: aanvankelijk wel
een enigszins ontwapenend geval, maar al gauw voortijdig
aan het werk gezet als interim- neuspeuteraar,
wanneer wijsneusvinger daar te dik voor is geworden,
of er zich te goed voor voelt.

Jaja, neenee, wijsvingers spannen duidelijk de kroon,
zo lijken ze van zichzelf te denken. Dat wist E.T. overigens
toch maar glorieus te bevestigen met zijn gloeiende vinger:
“Phone Home…! Sindsdien hebben veel vingerlingen zich
eveneens zo’n gloeiende top aangemeten, waarmee zij de
dolenden & de dwalenden menen de les te moeten spellen:
pas op, gij zijt niet goed bezig, trek maar eens aan mijn vinger!

virile-influenza

Vandaar, ze stinken, die oplichtende vingers. En duidelijk
voorzien van ledlampjes, die quasi niks verstoken, want ze
branden dag & nacht. Ze zijn daarenboven met zovelen
tegelijkertijd actief, dat ze nauwelijks nog zijn te ontwijken.
Zelfs de wijsvingers van je eigen handen zijn niet meer echt
te vertrouwen.

Knip of bijt ze dus de nagels af ! En hou ze uit je kookpotten!
Er is per slot van rekening maar één vinger die mag wijzen
en die zich mag opsteken: de ‘goldfinger’ van het Heilig Hart,
die daarmee alleen maar -en terecht- naar zichzelf verwijst.

heilig-hart-borstbeeld-63606618 (1)