NEVER ENDING STORY

rec85 2

tumblr_mb2jddw4371r0onbvo1_500 2

Advertenties

AKTE VAN BERUSTING

logo_465x320
Niet meer bij machte u te spreken,
verbannen naar een druipsteengrot,
-dus toch weer achterom gekeken-
ben ik de vrouw van eigen lot.

Voel ik mij in het hart gebeten,
ik roem de omruilregeling:
dat ik van uw bestaan mag weten,
verzoend met afstand van geding.

Want evenwel niettegenstaande
elk woord waarmee ik mij behelp:
’t besef, omtrent u in mij gaande,
blinkt als een parel in mijn schelp.

SEPTEMBERVERKLARING

471e7c08c8071c0c5b93fc670409a484--antique-chairs-vintage-chairs

Zo te zien heeft de Koperen Ploert zijn schup afgekuist?
Hij heeft ze, na fel gebruik, alleszins weer terug in de schemerschuur gezet,
wat zeggen wil: genoeg dagen omgespit, nu moeten de wolken worden gewit.

Blijkbaar heb ik mijn zonnehoedje dus niet meer nodig?
Niettemin met graagte vervangen door een exemplaar van dempende feuter,
alias van vilt, want genoeg gezweet & gemuggebeet.

En vervolgens: mijn hoed die heeft vier deuken?
Nee hoor, van mij kan niet worden gezegd: “Als die een hoedenwinkeltje
begint, worden morgen de kinderen zonder hoofd geboren!”

De kruisspinnen zijn niet meer uit het oog te verliezen?
Toch niet diegenen, die zich blijkbaar niet eens meer afvragen of hun
gat niet te dik is in de strakke spinragrok, die ze dragen.

Gaan ze allemaal dood bij de eerste vrieskou?
Niet allemaal, want een kruisspin wordt pas volwassen in haar tweede jaar
naar ’t schijnt, en dàt blijkt dus eivol uitgerekend zo’n schattige dikgattige.

De nekken reikhalzen weer naar sjaals & gebreide slierten?
Daar kan veel lelijk vel tussenin boezem & kin sowieso alleen maar blij
om zijn: niet meer zo tanig te worden aanzien als zodanig.

Ook gevoeld: het bed is plots weer koud bij de inkruip?
Er mag morgenvroeg weer ontbijtspek in de pan, en dààr kunnen we
-dag Magere Hein!- ten slotte niet rouwig om zijn.

Eind augustus ook nog even gedacht: het sneeuwt?
Het bleken dansende eendagsvliegen te zijn, die bij elke veeg uit de pan
een paar centimeters omhoog schoten op de geluidsgolven daarvan.

Eind september voelt iedereen zich een jaar ouder worden?
Altijd het gevoel gehad dat een mens niet verjaart op z’n verjaardag, maar wel
in de herfst, als de oogst wordt binnengereden in de schuur van rust noch duur.

Het wordt dus weer binnenkijken in onszelf?
We kunnen niet anders dan binnenwaarts keren: niet alleen met lijf & leden,
maar ook met hart & ziel. En met alles wat mee- of tegenviel.

Het innerlijk behang ziet er wat verwaarloosd uit?
Na de zelf- & de buitenkant is het weer tijd voor de enigszins vergeten
binnenkant, waar alles -ach, ach- is blijven liggen waar het lag.

De herfst gaat weer op den horen blazen?
Wacht nog even, Felix, want ook al hoor ik eveneens het Eeuwige Nu
door mijn hart en door de rieten zuchten: ‘ik ben bereid‘ vraagt nog wat tijd.

En wat met de seringenboom boven de buitentafel?
Hij heeft inmiddels wel begrepen dat wij daar voorlopig niet meer zullen zitten,
sinds hij mij al meermaals hoorde roepen: lief gezicht, doe de deur eens dicht.

Vreest oktober-anno-nu verkiezingsgetoeter op de computer?
Hoe scheller dat zal schallen, hoe méér gobelijnen van gouddraad
de stilten zullen weven over ’t woud, als ’t daar weer wierookt in het hout.

Night-Moon-Vogels-Flock-Bomen-Path-Sky-Landschap-Landschap-Stof-Zijde-Poster-Print-Woondecoratie-B0721-7.jpg_640x640

CONDITIO SINE QUA NON

74f5567a1d7bf61ea20afc9ee8fabe48

De dood kwam en zei: berg je knikkers maar op? Sindsdien is het kloppen op dovemans deur, vader hoort ons niet meer. Ondertussen is hij al 365 dagen van het wereldtoneel verdwenen. ‘Ter begraeffenis gebeden’ zag ik zijn naam plots op de kist staan, toen ik er als eerste achter liep: een brandmerk op mijn netvlies. Vader op weg om nooit meer te worden gezien.

Altijd op goede voet gestaan met de Eeuwige Secondewijzer, echter op 23 augustus 2017 door het vuur gegaan, zijn mensenvorm verloren en een ‘zandwinkeltje begonnen’ in het graf van ons moeder. “Moet ik nu echt elke morgen gewassen worden?” had hij nog gevraagd. En met zijn rollator op weg naar de badkamer: “Dan zal ik mij onderweg nog maar wat vuil maken, hé…”

Hier is je leven & daar is je dood, conditio sine qua non. Er is blijkbaar geen andere oplossing, laat staan een betere. Een estafetteloop op weg naar het cruciale doorgeefmoment, waarmee uiteindelijk alles valt of staat: het geheel dat groter moet worden dan de som der delen. Maar wat vader betreft: die is inmiddels alweer van zijn dood aan ’t genezen.

Vaders voortbestaan

art-deco-gold-tree

In vaders stamboom broedt
een bende witte raven,
zij doen zich daar te goed
aan stambooms goede gaven.

En gaan zij in zijn tuin
op zoek naar hemelresten,
sluit hij z’n hemelkruin
beschermend om de nesten.

Viel vader zonder stem,
de wind blijft van hem spreken
en fluistert: hou van hem,
hij zal u nooit ontbreken.

PIA VOTA

af95c92d7d403ebc3008484c2d269f8d

Naar zijn vriendschap zulk een mateloos verlangen? Ik hoef alvast slechts enkele stappen in de goede richting te zetten, en voilà, zowel hij als ik horen meteen dezelfde auto’s op trekken, dezelfde claxons toeteren bij het verspringen van rood naar groen. Onder de rook & het rumoer dus van dezelfde stad.

Mocht het zebrapad richting zijn voordeur een meter langer zijn, dan zou je
zomaar gerechtigd & wel bij hem binnen kunnen lopen, sic itur ad astra.
Maar hela hoed, waar ga jij met mij naartoe? Of ik moet weer op mijn stappen terugkeren, of ik moet er voorbij, desnoods op vierkante wielen of op klompvoeten. In ieder geval niet om er met de Parker Solar Probe te gaan proberen de zon aan te raken.

En dansen met hem, tot ik er bij neerval, op een papieren zolder dan nog?
Dat durven alleen mijn gedachten. Op de tonen van het inwendig lied dat ik zing, of liever, nog slechts neurie, want al lang geen koperen adem meer. Elke gedachte aan hem is een vallende ster die hij niet heeft gezien. Nochtans, ze vallen als hagelballen, en niet eens van zo hoog.

Poetic-GIFs-of-Starry-Nights-4

Langs de straat van straks komt men aan het huis van nooit?
Doch, eenmaal in rook opgegaan, zal glinsterend in mijn as te zien zijn hoe
hoog ik hem heb geacht. Dat mag de eeuwigheid toch wel weten. Ik hoop er zelfs post mortem nog een vallende ster voor los te peuteren, die hij uiteindelijk dan toch te zien zal krijgen? Mocht hij vervolgens, in weerwil van zichzelf, toch een wens willen doen: hemel, moge die dan in vervulling gaan.

-‘Wie weet bestaat er een kolossale onzichtbare boog en sterrenbaan,
waarin onze zo uiteenlopende wegen en bestemmingen als kleine trajecten
zijn opgenomen — laten we ons tot deze gedachte verheffen!’ Aldus Nietzsche,
in ‘Sterrenvriendschap’. Vromer kan een wens niet meer worden, me dunkt.

2095546-FDJHNJFI-32

 

 

ZOVEEL IS ZEKER

95102_echorun_dragon-eye

Nomen est omen:
Joris, de moedige.

Geen wapenschild, geen wimpel & geen nimbus
achter zijn hoofd, maar niettemin nog steeds de Ene Ware
die de vuurspuwende draken recht in de ogen durft te kijken,
om er vervolgens zijn trefzekere speren in te planten.

Zoals onlangs nog in de TV-reeks ‘Strafpleiters’
en ook nu weer in de weekend-magazine van de Standaard
op Villa Hellebosch:

telkens degene, die het verschil maakt,
telkens degene, wiens handen je zou willen kussen.

 

KLEINE PRINS

Scan 261

Drieduizend zesenzeventig dagen vertolken,
welgeteld, uitgeteld, te kort van duur:
hield van de maan & de mist & de wolken,
hield van het licht echter niet van het vuur.

Eksters, kastanjes en bospaddestoelen,
stokken en stenen maar ook pokemons:
immer in staat zich verwonderd te voelen,
zes jaar, onsterfelijk en ‘ene van ons’.

Mooier of meer is het niet mogen worden,
out of the blue geen ontkomen meer aan:
has left the building, left the Blue Planet,
weg van de wereld, geland op de maan.

 

 

GUIDO, MIJN GEZELLE

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Al vliegt je Wittepenne
gestaag steeds minder hoog,
al staat, zwart als de Zenne,
mijn inktpot welhaast droog,

‘k verloor mijn mooiste pluimen
alvast niet zonder meer:
jij blijft mijn blik verruimen,
slagpen werd ganzenveer.

Zelfs ’t bloed dat soms gaat kruipen
waar ’t plots niet meer kan gaan,
zal in mijn inktpot druipen:
mijn naam, hij zàl er staan.

de_naam_marie_briefkaart-r0547f43824ff4551a6fb3a4c596a00e2_vgbaq_8byvr_307 2

1969-2018

IEDEREEN GELIJK

realists+memeBeter gezwegen dan de mond verbrand? Gesproken alsof je een mes in je zak had? Wie zegt wat en wat zegt wie: er wordt sowieso gelurkt aan elkanders woorden, hetgeen al gauw behoorlijk wat gezever oplevert. En zever besmeurt richting slijm, dat is geweten. List tegen list is de moeilijkste strijd der mensen? Een mens leert net zolang tot zijn vingers even lang zijn? Woorden lijken inderdaad gemaakt om gedachten te verbergen.

tumblr_niflkzUo771t1prrio1_500

Welaan dan maar: iedereen gelijk, iedereen ongelijk. Met elk gevoel, met elke gedachte, ieder op zijn éigen tijd. Allemaal even veel recht op de minstens 24 duizend woorden die er in de dikke Van Daele staan. Echter niet verwachten dat ze telkens op een gouden schaaltje worden aangeboden, laat staan dat ze vleugels krijgen aangemeten onder de wetten van Meden & Perzen: spreek & uw mond gaat open, bemachtig een telefoonnummer & verwerf een interview, kom uit de spiedbosjes & bel aan, keuvel een ronkende titel tevoorschijn & schrijf. Tussen schroom en smaad staan verzetten in de weg met eendere bezwaren, die vervolgens de strot dreigen uit te komen als een vloed spuugzat flauw water, in een poging de boel alsnog verteerd te krijgen.

tumblr_p91gimrHFz1qe6mn3o1_r1_500

Hoogtijd voor weer eens een doodgewoon kruiswoordraadsel? Voor woorden die op speelse wijze naar elkanders betekenis leiden, woorden die zich zonder enige pretentie met elkaar laten kruisen, zoals op z’n best ook een vader & een moeder dat doen?

Zo hadden wij een vader uit de duizend, werkelijk een vader zoals je hem zelf zou verzinnen, als je hem niet zou hebben gehad: grote luisterende oren, de mond vol wijze woorden, zijn zwaar geaderde handen één & al bescherming. Vader, onze Lion King. Echter, als iemand van zijn acht kinderen zich pijn deed, vloekte hij de getroffen pijnjanker meteen naar de hel. Op slag geen mededogen meer, laat staan compassie, moeder moest vader dan steevast tot de orde roepen, maar het was sterker dan hemzelf.

5297

Wat een onmenselijke vader? Duizend maal integendeel, doch juist dààrom zo kwaad omdat je niet beter uit je doppen had gekeken en daardoor nu pijn moest lijden. Pijn die hij eigenlijk niet kon verdragen, want pijn die had voorkomen moeten worden. Aan de buitenkant ging hij op zulke momenten onredelijk tekeer als een duivel in een wijwatervat, maar van binnen kromp hij ervan ineen.

Eén of ander syndroom? Het bestaat, zonder meer. En al was het niet aangenaam, vaders averechts medevoelen werd begrepen, door ieder van ons. Zoals wij moeder dan weer dankbaar waren voor haar verweer daartegen. Echter: nooit hebben zij elkander ‘onmenselijk’ genoemd. Geen van beiden wenste aanspraak te maken op het superieure gevoel van het grote gelijk.

Zij begrepen & accepteerden elkanders uiteenlopendheid,  zoals ook de zon & de maan dat doen.